bütün aşkın sevgin bu muydu
yaşananlar oyun kurgumuydu
benim aşkım sudanda duruydu beni anlamadın yar

sensiz bu aşk artık günahkar
sensiz geceler efkar

deli gibi sevdim de
uğruna can verdim de
aşkın adı bundan böyle
yalandır…

Bir sabah, yıllardır görmediğiniz bir arkadaşınızı düşünerek uyandınız. Bir saat sonra, onunla sokakta karşılaştınız. Sizce bu sadece bir tesadüf mü, yoksa çok daha farklı bir anlamı olabilir mi? Siz hiç Loto’da büyük ikramiyeyi kazanmadınız. Ama birileri kazanıyor. Hem de sürekli! Onlar sizden daha mı şanslılar?

Şans nedir gerçekten? İçinizde bütün parayı kırmızıya yatırmanız gerektiğini söyleyen bir his var. Bu his bir öngörü müdür? Yoksa daha fazlası mı?

Yolda gidiyorsunuz. Kafanızı çevirip yandaki küçük parkta baktınız ve bir anda bu anı daha önce de yaşamış olduğunuzu hissettiniz. Evet, Deja Vu. Sizce nedir Deja Vu; Geçmiş mi, rüya mi yoksa geleceği mi görüyorsunuz? Eğer siz de kontrolün kimde olduğunu merak ediyorsanız, ‘OlasılıkSız’ tam size göre bir roman..

OLASILISKIZ… Son zamanlarda okuduğum en ilgi çekici kitaplardan biri..

Adam Fewer ın 2. kitabı empatiyi şuan okuyorum bitsin onun yorumunuda yaparım.

birde 3-4 ay kadar önce Alamut Kalesi isimli kitabı okudum yazarı Wladimir Bartol du sanıyorum bu kitapta çok sürükleyici hepinize kitap dolusu sevgiler…

İş çok acilse zırt pırt yanıma gelip nasıl gittiğini sorun. Korkunç faydalı oluyor. Daha iyisi arkamda dikilip bana nasıl yapacağımı söyleyip durun.

Kimselere nereye gittiğinizi söylemeden ortadan kaybolun. Birisi sizi aradığında yanıt verebilmem için yaratıcılığımı kullanma fırsatı veriyor bana.

Bana birden fazla iş verdiğinizde hangisinin öncelikli olduğunu söylemeyin. Ben müneccimim.

İşten çıkmamı geciktirmek için elinizden geleni yapın. Bu ofisi seviyorum ve gerçekten gidecek başka bir yerim ve yapacak başka bir işim yok. Yaşamım tabii ki işimden ibaret.

Yaptığım bir iş hoşunuza giderse lütfen onu bir sır gibi saklayın. Maazallah bir duyulursa terfi ya da ödül alırım!

Yaptığım işi beğenmediğinizde herkeslere anlatın. Beceriksizin biri olduğumu herkesin bilmesi elbette ki çok doğal.

Bir işin yapılmasıyla ilgili özel bir isteğiniz varsa son ana kadar bekleyin. Yararlı bilgilerle yarım aklımı bulandırmadığınız için size minnettarım.

Birlikte olduğunuz insanlarla beni asla tanıştırmayın. Benim bir şey bilmeye hakkım yok. Şirket kast sisteminde ben son halkayım zaten. Daha sonra bu insanlara gönderme yaptığınızda üstün zekamla kim olduklarını şıp diye çıkaracağımı biliyorsunuz ya!

Bana tüm küçük sorunlarınızı anlatın. Başka kimsenin sorunu yok ve başkalarının daha kötü durumda olduğunu bilmek rahatlatıcı bir şey. Kendi hesabıma bu kadar iyi bir yönetici olduğunuz için aldığınız ikramiyeden ne çok vergi ödemek zorunda kaldığınız hakkındaki öyküyü özellikle seviyorum.

Yıllık değerlendirme ve sicil zamanı gelene kadar bekleyip nasıl çalışmam gerektiğini o zaman açıklayın. Ortalama bir sicil ve düşük bir artış bana yeter de artar bile. Nasılsa burada para için çalışmıyorum.

1. Şifrenizi yanlışlıkla mikro dalga fırınınıza girmeye çalışıyorsanız

2. Gerçek iskambil kâğıtlarıyla yıllardır fal bakmadığınızı fark ettiyseniz

3. 3 kişilik ailenize ait 15 adet telefon numaranız varsa

4. Yan masada çalışan arkadaşınıza e-mail gönderiyorsanız

5. Arkadaşlarını ve yakınlarını arayamama sebebin e-mail adreslerinin olmamasıysa

6. Alışverişten dönerken evinizde aldıklarınıza taşımaya yardım edecek birinin olup olmadığını anlamak için cep telefonunuzu kullanıyorsanız

7. Televizyondaki her reklâm, ekranın altında bir web adresi içeriyorsa

8. Hayatınızın ilk 20, 30 belki de 60 yılında sahip olmamanıza karşın, bugün evinizden cep telefonunuzu almadan çıkmak sizde paniğe yol açıyor ve almak için geri döndürüyorsa

10. Sabah uyandığınızda kahvaltıdan önce online oluyorsanız

11. Gülümserken başınızı yana yatırıyorsanız

12. Bu yazıyı okuyorsanız, başınızı sallıyor ve gülümsüyorsanız

13. Daha da kötüsü, bu maili kimlere forward edeceğinizi şimdiden biliyorsanız

14. Listede 9. maddenin olmadığını fark edemeyecek kadar meşgulseniz

15. Yukarı çıkıp listede 9. madenin olup olmadığını kontrol ettiyseniz

ve şu an kendi kendinize gülüyorsanız

2009 Yılında yaşıyorsunuz demektir.

Haydi, bu mesajı arkadaşlarına yolla.  Bunu istediğini biliyorsu..

Yıl 1995. Basıldık. Banknot olarak pırıl pırılız, cillop gibiyiz. Yeniyiz, heyecanlıyız, havamız da büyük. Piyasa ilk kez bir milyonluk görücek, kolay değil. Nereye dağıtılıcaz, görev yerimiz neresi olacak diye meraktan ölüyoruz.
Beni önce merkeze aldılar. Merkez Bankası’na gittim. Sonra bi sürü arkadaşımla birlikte, teşvik kredisi olarak bir işadamına verildik. İhracatta kullanıcak, memlekete hizmetimiz olucak diye beklerken, önce beni rulo yapıp kokain çekti, sonra da bi gece kulübünde garsona bahşiş olarak verdi. Aygır derisi cüzdandan, dandik bi kotun arka cebine gitmek koydu tabii.
Sonra sırasıyla bi ganyan bayiine, şarküteri kasasına, Madam Manukyan’a, istikbal Yaylı Yatakları müessesesine, hamburgerciye, bi tavernada dansözün göğsüne, haraç olarak bitirim lavuğun tekine, taksiciye, Milli Piyangocuya, Eyüp Sabri Tuncer kolonyaları kurumuna, stadyum gişesine ve bir futbolcunun cebine girdim. Kebapçıya geldiğimde çok yıpranmıştım. Bu yetmiyormuş gibi, kebapçının, askerden izne gelen sinirli oğlu, üstüme “Şafak 340. Eşanjörden Hidayet” yazdı.Ne haysiyetim kaldı, ne değerim. Elalemin bir dolarına eşitim yahu. Yıllarca oradan oraya süründük, yakında ekmek fiyatı olucaz. Üstelik 20 milyonluklar da çıktı, artık bi anlamım yok. Dünyanın en değersiz 3. parasıyım.
Çekin beni piyasadan, götürün. Arkamdaki baraj resminde keder, içimden geçen telde hüzün. Altı sıfırımın altısını da atın, yırtın beni yırtın. Ölmem mi, beni masa camının altına koyun!
Bir devlet memuruna rüşvet olarak verildiğim gün ölmek istedim. Ama emir birimisin, elinden bi şey gelmiyo ki. Memur, yine de iyi adammış, yırtılmak üzereyken bantladı beni.
O zaman henüz Türklere kapalı değildi kumarhaneler, 100 jeton karşılığı kasaya girdim. Orada çok zorlandım, ne kadar görmüş geçirmiş, ipten kazıktan kurtulmuş para varsa ordaydı. Kimisi para bile değildi, sahteydi. Bazılarının da üstündeki Atatürk resmine kurt bıyığı yapılmıştı. Neyse bizi toplu halde bi yere götürüp akladılar. Yakalanıcaz diye ödüm koptu. Ben karalanıp aklanmak için değil, ekonomiye bi miktar katkımız olsun diye yaşıyodum. Yine ölmek isledim.
Elden ele geze geze alemin kaşan olmuştum. Bi süre Didem adlı bi travestide kaldım. Hatta o süre içinde, kebapçının oğlu Hidayet, Didem’e müşteri olarak geldi. Askerliğini bitirmiş hıyar. Didem beni gazete bayiine verip tuhaf isimli dergiler aldı. Oradan sinema gişesine, oradan da bi barın kasasına girdim.
Barmen çocuğun hünerli ellerinde ikinci operasyonumu geçirdim. Çapraz bantladı. Sağlığıma kavuştum. Fakat beni bi votka bardağının altında unuttu! Bi süre hiç arayan soran olmadı. Sonra birisi alıp çorbacıya verdi.
Tekrar arka cepteydim. Pantolon yıkanırken bile. Kuruduğumda rengim solmuş, Michael Jackson gibi acıkmıştım. Boğaz Köprüsü’nden geçerken gişeye verdiler. Merkez Bankası’na dönüş yaptım.
Hayatımdaki çete süreci böyle başladı. Bir politikacıya oradan bir aşiret reisine ve daha sonra da bi kahramanın iç cebine yerleştim.
Uyuşturucu kuryesine ödendiğim gün, sadece ölmek değil, paramparça olmak istiyordum. Ahım tuttu, herif cüzdanını düşürdü, biz rüzgârda dağıldık, ben bir çalıya takıldım kaldım.

”kopya kişinin kıldığı namaz geçerli midir?” diye soranların, uzaylı görünce taş atanların, işkembe-kokoreç yasaklanır diye ab’den soğuyanların, yeni dökülmüş betona imza atanların hikayesi…

haftasonu ödevini pazar akşamına sıtıştıranların, bi arkadaşa bakıp çıkanların, duvarlarına geyikli halılar asanların, cep mesajından destan düzenlerin hikayesi…

adaleti mafya tezgahlarında arayanların, susurluk’tan sadece ayran çağrışımı çıkaranların, mermi manyağı yapanların/yapılanların, her şeye ülkücü ad bulanların hikayesi…

otobüste cam kenarında oturan, akşamüstü hüzne dalan, aziz nesin’e rakı kadehiyle rahmet okuyanların hikayesi…

her şeye ama her şeye alaturka bir tını verenlerin hikayesi…

işte bizim türk insanının hikayesi…

“vedat özdemiroğlu” “selam dünyalı ben türküm”

evet evet orada.. bal tutan parmak yalıyordu. tutamayansa

A VU CU NU………..

saygılar….